Toeren op een e-bike door het idyllische Vechtdal

Vechtdalroute

Eindeloos fietsen langs het water? Stap dan op de pedalen om de Vechtdalroute te rijden. Deze grensoverschrijdende route volgt de kronkelende Vecht vanaf de bron in het Duitse Darfeld tot  aan de monding in Zwolle.  Afgelopen weekend stapte ik op een e-bike om een deel van deze route te fietsen. Maak kennis met het veelzijdige Vechtdal!

Waterstad Nordhorn

Op vrijdag maken we in Nordhorn voor het eerst kennis met de Vecht. De binnenstad van dit Duitse waterstadje ligt op een eiland dat volledig omringd wordt door de rivier, die in Duitsland nog de ‘Vechte’ heet. Vandaag worden er nog geen kilometers gevreten op de e-bike. We trappen het weekend rustig af met een boottochtje door het zelfbenoemde ‘Venetië van het noorden’. Vanaf een aanlegsteiger aan de Vechtesee varen we zo de binnenstad van Nordhorn in.

In de oude haven dobberen we rakelings langs Jantje, een Nederlands vrachtzeilschip uit 1923 dat permanent aan de kade ligt. De terrassen aan het water staan er op deze koude voorjaarsdag verlaten bij. Af en toe moeten we bukken om ons hoofd niet te stoten tegen de lage bruggetjes. Als we weer rechtop zitten, vergapen ons aan de mooie koepel van de St. Augustinuskerk. Na een uurtje varen zit ons rondje Nordhorn er weer op en schuiven we bij restaurant Pier 99 aan voor een diner met uitzicht op de Vechtesee.

Lees ook: leuke tips voor een dagje Nordhorn

Nordhorn Nordhorn Nordhorn

Etappe Emlichheim – Laar

Na een weldadig ontbijt kan op zaterdag het e-bike avontuur pas echt beginnen. In Emlichheim stap ik voor het eerst in mijn leven op een elektrische fiets. Soepeltjes trek ik op voor de eerste etappe naar het Duitse grensdorpje Laar. We fietsen een heel stuk langs de Vecht met de stroom mee. Halverwege worstelen we ons met een heen-en-weer-trekpontje naar de overkant. Ondertussen geniet ik van de schapenwolken die weerspiegelen in het water van de Vecht.

Als ik onderweg de hoogste stand van mijn e-bike uitprobeer, tik ik met gemak dertig kilometer per uur aan. De weilanden staan vol koeien, die me nieuwsgierig nakijken als ik in volle vaart voorbij sjees. Liever schakel ik een paar tandjes terug om optimaal van het uitzicht te genieten. De uiterwaarden zijn groener dan groen. ‘Kawasakigroen’ zou mijn vader zeggen. In het zonlicht soms zo fel dat het bijna pijn doet aan mijn ogen.

Duitse Vecht Trekpontje Laar Koeien

Varend de grens over

In Laar verruilen we onze moderne fietsen voor een historische fluisterboot. Onder toeziend oog van een kudde schapen stappen we aan boord van de elektrisch aangedreven Vechtezomp om onze route richting Gramsbergen te vervolgen. Vanaf het water ziet het idyllische landschap er weer totaal anders uit.

Onderweg ervaar ik een oase van rust en toch is er genoeg te zien vanaf ons platbodemschip. Terwijl de schipper en vrijwilligers ons gepassioneerd van alles over de omgeving vertellen, zie ik waterbuffels langs de waterkant struinen en twee ooievaars vanuit hun nest op ons neerkijken. Even verderop liggen een paar Schotse Hooglanders lekker lui te zonnen.

Het langste openluchtmuseum van Europa

Als we de grens passeren, zien we aan beide zijden van de rivier een sculptuur van edelstaaldraad. Het Nederlandse meisje en de Duitse jongen worden gescheiden door de Vecht en de grens. ‘Zonder woorden’, zoals het kunstwerk heet, is onderdeel van Kunstwegen. Deze route van meer dan tachtig kunstwerken wordt ook wel het langste openluchtmuseum van Europa genoemd en loopt deels parallel aan de Vechtdalroute.

Na een klein uurtje varen is het eind van onze grensoverschrijdende vaartocht in zicht. Bij bierbrouwerij en schipperscafé De Mommeriete gaan we aan wal voor een lunch, die ik wegspoel met een krachtige meibock.

VechtezompSchotse HooglanderBierbrouwerij De Mommeriete

Etappe Gramsbergen – Ommen

Na deze aangename tussenstop aan het water is het hoog tijd om weer wat kilometers te maken op mijn stalen ros. Via Hardenberg rijden we naar theetuin De Rheezer Kamer, waar een zoete versnapering op ons wacht. Een verrukkelijk taartje om je vingers bij af te likken. Met lichte tegenzin stap ik weer op de fiets om wat calorieën te verbranden. Onthaasten -het motto van de theetuin- is op dit bijzondere plekje echt geen kunst.

Als we onderweg naar Ommen langs een paar aspergeboerderijen fietsen, begin ik spontaan te watertanden bij de gedachte dat het ‘witte goud uit het oosten’ vanavond op het menu staat. Altijd gedacht dat Limburg dé enige echte aspergestreek van ons land was, maar hier in het oosten staat in deze periode ook alles in het teken van de delicatesse.

Lekker taartjeDe Rheeze kamerWaterfront Ommen

Etappe Ommen – Dalfsen

Zondagochtend beginnen we aan het laatste en misschien wel het mooiste deel van de Vechtdalroute. Om rond lunchtijd op onze eindbestemming Zwolle te arriveren, zullen we flink op de pedalen moeten. Toch nemen we in Vilsteren wel even de tijd om door de hekken van het mooie landgoed te gluren en de hoogste molen van Overijssel te bewonderen. En ook bij Dalfsen stoppen we om even snel een plaatje te schieten van de Zwevende kei, onderdeel van Kunstwegen.

Zelfs bij Uitkijktoren de Stokte stappen we af om de negentig treden naar boven te klimmen. Vanaf bijna twintig meter hoogte zie ik hoe de Vecht kronkelend meandert door het groene landschap. Helaas zie ik ook dat de donkere wolken zich steeds meer beginnen samen te trekken boven Dalfsen. Dat voorspelt niet veel goeds..

Gelukkig weten we nog net voor de bui de theetuin van Hof Boerhoes te bereiken. Net als in de rest van het Vechtdal worden we ook hier met een gemoedelijke gastvrijheid onthaald. De eigenaren Thomas en Antje laten ons schuilen onder het prieel, terwijl we genieten van een kopje koffie en een sneetje krentewegge.

Landgoed VilsterenDe zwevende kei - Dalfsen Hof Boerhoes

Eindpunt: Hanzestad Zwolle

Gelukkig is het niet ver meer naar Zwolle en breekt er al snel weer een waterig zonnetje door. Ook het laatste stuk van de route is prachtig. Nooit geweten dat Zwolle zo’n mooie achtertuin heeft. Eenmaal in het centrum, is de tafel bij Villa Suikerberg al voor ons gedekt. De huisgemaakte soep met rijkelijk belegde broodjes smaken meer dan goed.

Als afsluiting van het weekend krijgen we een rondleiding door Zwolle. Ik was vorige jaar al eens in de stad om leuke tips te verzamelen, dus de meeste plekken ken ik al. Toch laat ik me de Zwolse balletjes nogmaals smaken en bewonder ik opnieuw vol bewondering de mooiste boekhandel van Nederland. Met extra aandacht bekijk ik de glazen engel op de Grote Markt. De glassculptuur van aartsengel Michaël is het laatste kunstwerk op de Kunstwegenroute langs de Vecht.

Villa Suikerberg - ZwolleZwolse balletjesGlazen Engel - Zwolle

Over de Vechtdalroute

De Vechtdalroute is een 245 kilometer lange fietsroute die de rivier de Vecht volgt vanaf de bron in het Duitse Darfeld tot aan de monding in Zwolle. De grensoverschrijdende route is in beide richtingen goed bewegwijzerd: op cruciale punten geven LF-bordjes de richting aan.

De Vechtdalroute volgt bijna dezelfde route als de Kunstwegenroute, waardoor je onderweg tientallen kunstwerken van hedendaagse kunstenaars kunt bewonderen. Daarnaast kun je genieten van afwisselende landschappen, met de Vecht bijna altijd in zicht. De etappe die ik fietste is in totaal ongeveer 85 kilometer lang.

Ben jij weleens in het Vechtdal geweest en was je ook zo verrast door het afwisselende landschap, de fijne adresjes en vriendelijke mensen? 

Ik bezocht het Vechtdal op uitnodiging van Grafschaft Bentheim Tourismus.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in