Photo Flashback: Polen achter het ijzeren gordijn

Polen6

Het is weer tijd voor een paar foto’s uit de oude doos. Toen ik afgelopen week gezellig bij mijn ouders op de koffie was, kwamen onze vakanties naar Polen ter sprake. Meteen zijn we de oude fotoalbums ingedoken om de fijne herinneringen aan deze vakanties op te halen. Bijzondere vakanties die als klein kind veel indruk op me maakten. Benieuwd waarom wij als gezin regelmatig naar deze niet alledaagse vakantiebestemming reden?

Het begon meer dan 30 jaar geleden toen mijn ouders via een liefdadigheidsproject een pakketje met levensmiddelen opstuurden naar een Pools gezin. Op dat moment heerst er een schrijnende armoede in het communistische Polen. Na een paar weken ontvangen mijn ouders een ontroerende bedankbrief, waarna een intensieve briefwisseling volgt. Al snel ontstaat bij mijn ouders het idee om hun nieuwe ‘vrienden’ op te gaan zoeken. In 1986 is het zover en vertrekken ze met de bus richting Polen. Hoewel het plaatsje Kórnik op nog geen 900 kilometer afstand ligt, is het een heel avontuur om naar dat geïsoleerde Oostblokland achter het IJzeren gordijn te reizen. De strenge controles bij de Oost-Duitse grens zorgen voor enorme oponthoud. De urenlange files nemen mijn ouders echter voor lief, want na een lange reis worden ze met open armen ontvangen en is er meteen een klik met die gastvrije mensen uit het ‘verre’ Polen. Het begin van een bijzondere vriendschap..

Een gastvrij welkom in Polen

Een jaar voor de val van de muur vertrekken we met het hele gezin richting Polen. De auto tot de nok toe volgeladen met kleding, levensmiddelen en cadeautjes. Al dagen van tevoren sta ik te stuiteren van opwinding en de nacht ervoor doe ik van de spanning geen oog dicht. De reis is voor mij (ik ben dan zes jaar) één groot avontuur. Zeven uur lang staan we muurvast voor de Duitse grenscontrole, waar militairen met geweren ons nors aankijken vanuit hun wachttorens. Gelukkig worden we in Polen wel gastvrij ontvangen. Mobiele telefoons bestonden toen uiteraard nog niet, dus we kunnen niet laten weten hoe laat we in Kórnik zullen arriveren. Toch staan onze Poolse vrienden bij aankomst al buiten voor hun appartementencomplex op ons te wachten. Zodra we de auto uitstappen, worden we bijna doodgeknuffeld. Eenmaal in huis staat de gedekte tafel binnen no time boordevol eten en kunnen we meteen aanschuiven. De volgende dag maken we een rondje langs familieleden en kennissen. Ook hier staat elke keer bij binnenkomst de tafel in een mum van tijd vol met lekkernijen. De mensen zijn zo arm en tegelijkertijd zo vrijgevig. Uiteraard is het onbeleefd om al dat lekkers af te slaan, dus zit er niets anders op dan te blijven eten.

Het Poolse gezin woont bij een kasteel waar ze ook werken. Een prachtige plek waar ik me als kind uitstekend vermaak. De dagen erna speel ik met veel plezier met mijn nieuwe vriendjes en vriendinnetje in de tuinen van het kasteel. Ondanks de taalbarrière begrijpen we elkaar altijd. Later die week vertrekken we naar Zakopane, waar we logeren bij een tante die alleen een toilet buiten in de tuin heeft. Eigenlijk mag het de naam toilet niet hebben, want het is slechts een gat in de grond met een houten hokje eromheen getimmerd. In mijn herinnering eten we elke avond soep met rijst erin. Misschien een beetje primitief, maar de warmte en gastvrijheid maken alles goed. Net als de sprookjesachtige omgeving van het bergachtige Zakopane.

Na de val van het IJzeren gordijn

Na deze geslaagde vakantie, volgen er nog veel meer vakanties naar Polen en ontdekken we steeds weer andere mooie plekken. Zo spannend als die eerste keer wordt het echter niet meer. Na de val van het IJzeren gordijn rijden we zelfs met gemak binnen tien uur naar Polen. Niet alleen de reis verloopt soepeler, maar ook de communicatie verloopt een stuk gemakkelijker. Tegenwoordig wordt er gecommuniceerd via Whatsapp. Een groot verschil met vroeger toen mijn ouders de buren moesten bellen, die als enige in het appartementencomplex een vaste telefoon hadden. Hoewel er door de jaren heen veel veranderd is, zijn de mensen altijd even gastvrij gebleven. Zo sliepen we ooit in het huis van de burgemeester, omdat er wegens een verbouwing niet genoeg plek voor ons was in hun eigen huis.

Mijn ouders rijden nog steeds regelmatig naar Polen, maar ik ben er inmiddels al meer dan vijftien jaar niet geweest. De laatste jaren begint het wel steeds meer te kriebelen om weer die kant op te gaan. Ik ben zo benieuwd wat er allemaal veranderd is in al die jaren. Misschien rijd ik de volgende keer wel met mijn ouders mee, want het is hoog tijd voor een langverwachte reünie!

polen achter het ijzeren gordijnPolen ijzeren gordijnWat was vroeger bij jullie thuis een geliefde vakantiebestemming? En ben je weleens in Polen geweest? 

 

Deel dit artikel:
Tweet about this on TwitterShare on Facebook10Email this to someoneShare on Google+0Pin on Pinterest0

13 Reacties

  1. corrie

    Hoi Anita
    Leuk dat je over Polen hebt geschreven ,vooral als ik de foto van tante
    weer zie, onze eerste vakantie in Zakopane. Je moet zeker weer een keer mee gaan er is zoveel veranderd. Als wij gaan genieten wij altijd weer van het mooie land en de gastvrijheid van onze vrienden. In Polen is zoveel moois te zien.

    Reageren
    1. anita (Auteur bericht)

      Ja, mooie herinneringen aan die vakantie in Zakopane. Ik ga snel een keer mee om te kijken wat er allemaal veranderd is

      Reageren
  2. Sabine

    Wat een heerllijk verhaal en prachtige foto’s! Mooi dat je ouders dat ook zo deden. Ik ben één keer in Polen geweest met mijn vader, in Krakau en Auschwitz. Toen ik klein was gingen we altijd binnen Nederland op vakantie met de caravan. Pas toen ik 12 was ofzo gingen we buiten NL, meestal naar Frankrijk of België. Misschien dat ik daarom zo van reizen houd: ik heb wat in te halen 😛

    Reageren
    1. anita (Auteur bericht)

      Haha, in de jaren dat wij niet naar Polen gingen, kwamen we ook niet veel verder dan de achtertuin hoor 😉

      Reageren
  3. aartje.

    HOi anita mooi verhaal over Polen was er ook met je moeder .veel lol gehad bij Jazeck en Sofie .

    Reageren
    1. anita (Auteur bericht)

      Ja, het was altijd erg gezellig! Ik ben inderdaad ook een keer met jou erheen geweest. Hebben we toen niet zo ontzettend lang in de file gestaan in oost-Duitsland?

      Reageren
  4. Janneke

    Super leuk om te lezen. Ook ik weet niet beter dan dat jullie altijd naar Polen gingen. Spaarde door die lieve mensen gewoon van die Poolse poppen in klederdracht, weet je nog? 😛 Leuk om te lezen hoe jij die vakanties ervaarde, vooral de eerste keer. Klinkt alsof je zeker weer een keer mee moet!

    Reageren
    1. anita (Auteur bericht)

      Hahaha, ja die Poolse poppen in klederdracht. Ik heb er een Matroesjka-poppen verzameling aan overgehouden. Inderdaad snel een keer weer mee met mijn ouders.

      Reageren
  5. Stéphanie

    Wat een prachtig verhaal zeg, heel mooi hoe vriendschappen soms kunnen ontstaan. Je hoort niet vaak dat mensen in de jaren tachtig al naar zo’n oostblok land op vakantie gingen, echt bijzonder. Gelukkig is het nu toegankelijker. Polen schijnt een schitterend land te zijn met mooie natuur maar ook sfeervolle authentieke steden en dorpjes. Ik ben er nog nooit geweest maar ik zou voornamelijk de Poolse bergen graag willen bezoeken. Vroeger reisde ik veel op en neer tussen Frankrijk en Nederland (en nog steeds). We zochten vaak familie op. Een bijzonder vakantieland als Polen heb ik niet gehad maar wel hele fijne herinneringen 🙂

    Reageren
    1. anita (Auteur bericht)

      Ik denk dat Zakopane en omgeving echt iets voor jou is. Super mooi (en bergachtig) daar! Het ligt ongeveer 100 kilometer ten zuiden van Krakau, wat ook nog eens een ontzettend mooie en sfeervolle stad is.

      Reageren
  6. Zofia

    Anita du hast sher shöne foto. Du müss noch einmal nach Zakopane zufachren.

    Reageren
    1. anita (Auteur bericht)

      Danke, Zofia! Zakopane ist sehr schön. Ich möchte gerne wieder mal zu Poland kommen 🙂

      Reageren
  7. Leonieka

    Vanaf 1965 gingen wij bijna ieder jaar naar Polen, mijn vaders hele familie woont(de) daar.
    Hij had ze 25 jaar niet gezien omdat hij als jongen van 18 bij het Duitse leger ingelijfd werd.
    Hij is in Italie overgelopen naar het Poolse leger.
    Na de oorlog zei zijn moeder hem in Engeland te blijven voor een beter leven en toen gingen de grenzen dicht.
    Hij moest eerst Nederlander worden voordat hij terug ging want hij was bang dat ze hem zouden verbieden terug te gaan naar Nederland.
    Ik denk dat hij altijd spijt heeft gehad dat hij niet terug is gegaan.

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *