Photo Flashback: de dag dat ik uit een vliegtuig sprong

Parachutespringen Zeeland skydive

27 juni 2002. Zaterdag op de kop af dertien jaar geleden. Waarom deze memorabele dag in mijn geheugen gegrift staat? Op deze zomerdag sprong ik voor het eerst (en tevens voor het laatst) uit een vliegtuig. Een heerlijke dag om nooit te vergeten.

Mijn twee beste vriendinnen en ik rijden in een geleende Fort Fiësta uit de 80’s naar Zeeland. Naar Arnemuiden om precies te zijn. Ons doel: ‘a jump with a view’. Al jarenlang dromen mijn vriendin en ik van een parachutesprong. Helaas hebben we al jarenlang geen budget voor een sprong in het diepe. Dit jaar hebben we (eindelijk) ons diploma gehaald: een goede reden om onszelf te trakteren op een onvergetelijke dag. Dat hebben we immers wel verdiend na al dat zwoegen op tentamens en examens. Gelukkig is er inmiddels genoeg gespaard om elkaar een parachutesprong cadeau te geven.

Op naar Zeeland dus! In het rammelende koekblik knallen de Happy Hippie hits uit de speakers. De stokoude Fort heeft dus wel een autoradio met cd-speler. Dat dan weer wel. Op de achterbank zit onze vriendin die mee is voor morele steun en een leuk dagje uit. Het voelt als het begin van een roadtrip en ik word overspoeld door een gevoel van ultieme vrijheid. Deze dag zal ons niets dan goeds gaan brengen.

Als we bij Paracentrum Zeeland arriveren, maakt  de uitgelaten stemming plaats voor een onrustig onderbuikgevoel. De vriendin die mee is als toeschouwer plaagt ons een beetje, want volgens haar zijn we ineens wel erg stil. Als de instructeur haar vraagt waarom zij eigenlijk niet gaat springen, staat ze zelf met haar mond vol tanden. Ja.. waarom eigenlijk niet? Een minuut later zit ze ietwat pips naast ons op de bank een aantal formulieren te ondertekenen voor haar tandemsprong.

De sprong

De adrenaline giert door mijn lijf als de deur van ons vliegtuig op een hoogte van drie kilometer opengaat en mijn instructeur in de deuropening gaat staan. Aangezien ik aan hem vast zit, heeft dit tot gevolg dat ik over het randje boven de afgrond bungel. Volgens mijn vriendin, die na mij aan de beurt is, heeft ze nog nooit in haar leven iemand zo bang zien kijken. Gelukkig is er weinig tijd om bij mijn angst stil te blijven staan (of hangen). Voordat ik het me goed en wel besef, razen we met 200 kilometer per uur naar beneden. In een reflex knijp ik mijn ogen dicht, waarna ik ze ook meteen weer opendoe. Ik vlieg door een wolk en val een kilometer lang op topsnelheid naar beneden. Dan klapt (gelukkig) de parachute uit en zweven we rustig richting vaste grond. Wauw, wat een onvergetelijk avontuur! De rest van de dag voel ik me stoer, onoverwinnelijk, euforisch, lyrisch, hysterisch en dolgelukkig.

Saillant detail: drie weken voor onze sprong, zijn er twee parachutisten op Texel overleden door een botsing die hen helaas fataal werd. Schokkend nieuws, wat bij ons voor een vleugje extra spanning (lees: angst) zorgde en waardoor we in de weken voor onze skydive regelmatig voor gek werden verklaard.

Parachutespringen in Zeeland Skydive

Nu, dertien jaar later, moet ik eerlijk zeggen dat ik niet zeker weet of ik het nog eens aan zou durven om uit een vliegtuig te springen. Jij wel? 

Deel dit artikel:
Tweet about this on TwitterShare on Facebook9Email this to someoneShare on Google+0Pin on Pinterest0

2 Reacties

  1. Evelyn - Style Spy

    Ohh wat superstoer!

    Reageren
    1. anita (Auteur bericht)

      Ik voelde me toen ook echt super stoer. Weet alleen niet of ik nu nog steeds zo stoer ben. Lijkt wel of ik naarmate ik ouder word, steeds meer gevaar zie ofzo.

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *